Jelko schrijft over leegstand tijdens Ruimtekoers

Afgelopen week mocht Jelko aanschuiven bij het Planologisch Café, in het kader van het festival Ruimtekoers. Van 14 maart tot 11 april worden leegstaande panden in Arnhem gevuld met verschillende (culturele) programma’s, om zo de discussies rond leegstand te doen opleven. In het Planologisch Café werd gesproken over nieuwe ideeën, over gemaakte afspraken en over flexibel omgaan met lege panden.

Jelko luisterde geduldig en mocht, als ware hij Nico Dijkshoorn, de avond afsluiten met een ter plekke geschreven verhaal. Met de deadline op zijn hielen kwam hij tot onderstaand resultaat.

TWEE DINGEN OVER LEGE HUIZEN

  1. Toen hij vier was en ze gingen verhuizen

Hij was vier en ze gingen verhuizen. Zijn bed, Zijn kleurpotloden en al Zijn Suskes en Wiskes werden in grote dozen gedaan, behalve De Kleppende Klipper. Zijn vader had alles ingepakt, naar de auto getild en als allerallerlaatste stonden ze in de gang. Alles was weg: geen gordijnen, geen tv en geen fotolijstjes. Hij zag toen pas dat het huis al die tijd al plinten had gehad. Dat zag hij toen pas, op zijn vierde, want alles was weg en hij zei: we kunnen er mooi een hele grote binnenzandbak van maken. En zijn zus, die toen net zestien was, zei: waarom beginnen we geen legale wietplantage?

  1. Toen ze op Kreta waren

In een van de baaien van Kreta ligt een eiland waar in de 16de eeuw alle leprozen naar toe werden verhuisd, dit is trouwens echt waar, een eiland voor lepralijers, om infecties te voorkomen. In de 19de eeuw kon lepra gelukkig steeds vaker genezen worden, en dat is fantastisch, ja geweldig al die gezonde mensen, maar ja, toen zat Kreta wel mooi met een leegstandsprobleem. Hier klagen ze over een lege verdieping, daar ligt een compleet verlaten, Middeleeuws eiland, niks te doen. Er was geen festival of groene led-verlichting. Er waren alleen: hij en zijn vriendin. Ze stonden op het strand, keken naar het eiland in de verte en zijn vriendin, ze was prachtig bruin van de zon, moest ineens heel hard lachen om wat ze in de reisgids las. Ze las het voor, naar adem happend: dit lepra-eiland maakt veel bij je los.

Ze bezochten het eiland, ze namen de boot van half 9 ’s avonds. Het was er idioot leeg, doodzonde. Zijn vriendin zei:
je kunt hier een museum van maken,
je kunt hier concerten geven,
je kunt hier toeristen laten eten.
En hij zei: ja, maar. En zijn vriendin zei:
geen ja maar, maak restaurantjes in Middeleeuwse huisjes
en hij zei: ja maar en zij zei:
maak boekwinkels in leegstaande kamertjes
en hij zei: ja maar, en zei zij:
maak openluchtbioscopen op historische pleinen.

En hij zei: ja maar,
ja maar lief, ja maar,
op het eiland, daar
ligt Knossos.
Met een museum en restaurantjes, waar de bewoners werken
en zijn vriendin zei: ja en? En hij zei:
daar is al een archeologisch terrein, met medewerkers en gebouwen,
en zijn vriendin zei: ja en? En hij zei:
de bewoners verdienen daar hun brood
En zijn vriendin zei: ja en? En hij zei:
dat hebben ze hier zo afgesproken.
En zijn vriendin zei: ja en?

En dat was twee jaar geleden.

Hij weet niet wie er op Kreta toen gelijk had. En vooral: of dat iets uit maakt, want ze zijn sinds februari uit elkaar. Ze was lief, ze hadden vakantieplannen en ze woonden samen, maar nu niet meer. Twee weken geleden moest hij verhuizen, hij heeft alles ingepakt, naar zijn auto getild en als allerallerlaatste stond zijn in de gang, zonder gordijnen, tv en fotolijstjes. En dacht: misschien moet ik er
een hele grote
binnenzandbak van maken.

Een reactie

  1. De Kleppende Klipper… was je die op dat moment aan het lezen? Of had je ‘m uitgeleend? Of vond je die zo stom dat je ‘m expres niet in een doos wilde?

Reacties zijn gesloten.

Gerelateerde artikelen